**قربونت برم خدا.....**

امتحان های خدا عجیب هست منظورم اینه که مثل امتحان های

معمولی نیست، چرا که روز و ساعتش رو اعلام نمی کنند و هیچ

برگه ای به بورد دنیا نمی زنند که در اون خداوند برنامه ی امتحانیش

رو اعلام کرده باشه،برای همین دنیا اینطوری نیست که هر لحظه

هر کاری دلت خواست بکنی و بعد یک شبه بشینی برای امتحان

آماده بشی.

معمولا خدا یکهو میاد  سر کلاس و میگه :خب!بنده های عزیزم!!

ورقه ها روی میز . و تو هر چقدر هم بهانه بگیری که شما قبلا

نگفته بودید یا التماس کنی که امتحان رو بندازه یه روز دیگه ،

کار ساز نیست که نیست!!

اما ماجرا اینجا تموم نمیشه و ۲تا چیز خیلی خوب داره،اولیش

اینه که خدا از هر درس فقط یک بار امتحان نمی گیره، حتی

فقط یه جور هم امتحان نمی گیره و این فرصت رو می ده  که

هی شانست رو پیش خدا امتحان کنی!!

اما دومی از اولی هم بهتره ،دومی اینه که خدا بیشتر و بیشتر

از همه ،همه ورقه ها رو با ارفاق صحیح می کنه ،بدون اینکه

لازم باشه آخر امتحان هی با التماس بهش بگی :

تو رو خدا ، با ارفاق تصحیح کنید ها.....

دیشب شب آرزوها بود...کلی حال کردم..زهرا هم بلاخره زنگ زد..اصلا باورم نمی شد .. خلاصه خیلی خوب بود..هر چند همه ی حرفام رو فراموش کرده بودم..امروز صبحم رفتم دعای ندبه .. واسه اولین بار محشر بود...خدایا به حق این ماه قشنگ آرزوی همه رو اگه صلاح دونستی برآورده کن.......

مرا در بیستون بر خاک بسپارید که تا شبها

غم بی همزبانی را برای کوهکن گویم

بگویم عاشقم ٬ بی همدمم ٬ دیوانه ام ٬ مستم

نمی دانم کدامین حال و درد خویش گویم

از آن گمگشته ی من هم نشانی آور ای قاصد

که چون یعقوب نابینا سخن با پیراهن گویم

تو می آیی به بالینم ولی آندم که در خاکم

خوشامد گویمت اما .....در آغوش کفن گویم..

در خلوت تنهایی دلم

دوست دارم با تو انس بگیرم .

اگر با تو انس بگیرم !

دوستی بین من و تو عمیق می شود

و سکوت تلخ وجودم

برای همیشه خواهد شکست .

اگر باور کنم که مرا می بخشی !

اگر باور کنم در خلوت شب قصه نیایشم را

به اجابت می پذیری !

با تو انس خواهم گرفت .

شرمنده ام از این که بار سنگین گناهم را

با کوله باری از بدیهایم برداشتم .

اگر باور کنم که تو این بار سنگین را

با بدیهایم می بخشی

برای همیشه با تو انس خواهم گرفت .

و برای همیشه بنده ای خواهم شد

تا سجده گزار نعمتهای تو باشم .

نمیدانم ؟

مرا با همه بار گناهم می پذیری !

تا دوستی بین من و تو آغاز گردد .

اگر تو با من انس بگیری

هیچ گاه تنها نخواهم بود .

و اگر با من انس نگیری

من برای همیشه با تو انس خواهم گرفت

و در اجابت دعایم بسوی تو

تا آسمان پرواز خواهم کرد .

تا باور کنم با من انس گرفتی........

بنال ای دل که دنیا را بقا نیست

چو آرامش در این دار فنا نیست

بنال ای دل نماند جاودانه

بجز عشق و نوای عاشقانه

بنال ای دل به لحن نای داوود

که هر نالیدنش ذکر خدا بود

بیا تا از پیش با هم بگردیم

که هر دو آشنا با آه و دردیم

بنال ای دل که یارم زار وخسته

به پشت پرده غیبت نشسته

بنال ای دل به هر صبح و به هر شام

چو تنها اشک ریزد آن دلارام

بنال ای دل ز غم هایم گذر کن

که تنها ناله بر آن منتظر کن

بنال ای دل که یارم در نماز است

سرا پا ناز و در حال نیاز است

بنال ای دل که بس آزرده ام من

که رد پای او گم کرده ام من

نشانم ده حریم سامرا را

مگر پیدا کنم آن دلربا را

بنال ای دل گل بی خارمن کو

نشینم چون بنفشه بر لب جو

مگر عکس رخش در آب بینم

دگر او را مگر در خواب بینم

که من آلوده ام او پاک و معصوم

از این رو گشته ام ناکام و محروم

بنال ای دل چو آید بوی نرگس

بخوبی عطر او را می کنم حس

خدا یا در فراقش ناله تا کی

به سینه داغها چون لاله تا کی

خدایا رازها در پرده تا کی

زغیبت قلبها آزرده تا کی

بنال ای دل بگو با شورفریاد

که یا مهدی جهان پر شد ز بیداد

کجایی ای گل زهرا کجایی؟

تو ای مهر آفرین لطف خدایی

خواهم شکست تمامی سدها را به بهانه ی تو

در نگاه دل ديوانه ي من

نقشي از خاطره هاي رخ توست

من در اين مرز جنون

من در اين دشت پر از خاطره ها

قصه گوي رخ زيباي توام

من از اين وحشت عصيانگر تلخ شب شوم

من از اين رهزن غارتگر دل

به كــــــــــــــــــجا بگريزم؟

با خيال رخ تو

تكيه بر اشك سكوت

بي هدف خيره به تنهايي و خاموشي شب

در پناه تشويش همه جا نقش تورا ميديدم

من هنوز در سفر كوي تو ام

سفري بس ره دور

ره اندوه و پر از حادثه ها

ره بد نامي دل

از پي خاطره ها ميگذرم

كاشكي مي گفتي

حاصل اين همه بد نامي چيست

جز اميدي به تمناي عبث

من در اين تنهايي

روي اين بستر انبوه سياه

به تــــــــــــــــــــــــــو مي انديشم

باز تصوير تو را مي بينم

در سياهي شب شوم خيال

من دگر زين سفر طولاني

بر نخــــــــــــــــــــواهم گشتن

چون در اين شهر پر از حادثه ها

همه چيــــــــــــــــــز افسانه است

همه چيز بيگــــــــــــــــــــانه است

عشق ها با همه ي زيبايي

زير اين گنبد نيلگون طبيعت مرده است



خانه عشق دگر فرسوده است......

دوست دارم نگاهت را کلامت را و آغوش مهربانت را

تو را دوست دارم به اندازه تموم رنگ های دنیا

نه کمه به اندازه تموم زیبایی های دنیا

من تو را

در تک تک ذرات وجودم حس کردم

و در هر نفسم

عطرت رو حس کردم

و با هر ضربان قلبم

عاشقانه تو را زندگی کردم

ولی دیگر در کوچه پس کوچه های خاطراتت جستجو نکن

مرا نخواهی یافت

که من در تو محو شدم و چه آمیختن زیبایی

حتی اگر

نگاه های آشنایت بیگانه گردد

ودست هایت

مرا جستجو نکند

وقصه ی دراز ما

رنگ فراموشی بگیرد

هیچ بارانی

جای پای تو را

از کوچه بلند میعادمان

نمی شوید...

 بلاخره بعد از هفته ای که برایم مثل قرن ها گذشت جواب یه پیامم رو داد..امروز هم رفتم کانون زبان ثبت نام اولیه رو کردم و نهم باید برم واسه تعیین سطح........توکل به خدا........

احساسم.مرگ عاطفه هایم .امروز او می رود و مرا با یک

دنیا غم به جا می گذارد.امروز او می رود بی انکه بداند به

حد پرستش دوستش دارم .آه ای زمانه اخرین بازیت را با من

کردی و تنها دلخوشی ام را از من گرفتی .ولی هرکه نداند

تو که می دانی او حق مسلم من بود .چرا که هدیه ای بود

که خدا تنها برای من نهاده بود.پس چرا تنها مایه ی دلخوشی

ام را از من گرفتی....................

زمان به سان اسبی تیزپابه پیش می رود وبرگ خاطرات این

روزها چون برق و باد در پی هم امده و می گذرند.چنان غرق

زمان شده ایم که گذر عمر از یادمان خارج شده وتنها خود را

میبینیم که اسیر این زندگی چندروزه ایم.وغیر از خود   دیگران

واحساس دیگری را ندیده می گیریم.با چه کسی بگویم و از

چه بگویم که او همچنان در ذهنم زنده و موج می زند موج

هایی از عشق که با صخره های وجودم بر خورد می کرد.

من بدون او مملو از بیهودگی هستم.پوچ وتهی از هر گونه

قدرت و عظمت.

او تازه در ذهن من رشد نکرده او عشق دیرینه ای است که

شب ها وروزها با ذهن من همراه بود ومن سخت گشته بودم

تا او را بیابم.حالا می فهمم که نحوه اندیشه ی ما چگونه بر

خواستها و ارزوهای ما تاثیر می گذارد و انسانی چون مرا

وادار می سازد که بی حاصل بودن و پوچ بودن خویش را باور

کند .چه کسی مرا پوچ کرد چه چیز مرا وادار کرد این جاده ی

بی انتها را عاشقانه بپیمایم و بدی هایش را ببینم و دم بر

نیاورم...خود را نشنیده و ندیده کنم.به راستی چه چیز بود...

عشق عشق ...............وعشق عشق زمانی زیباست و

دوست داشتنی که هنوز محبت را از دلها نزداییده و هنوز

طرفین شبها را با فکر وصال می خوابند و صبحها را با یاد

یار چشم می گشایند ویک پرسش بود که هنوز هم در دلم

چنگ می زند ؛ایا او مرا به واقعیت می خواست؟من اورا

با هزاران ارزو در دل و جان پذیرا گشتم ولی به موازات ان

حقیقت تلخ زندگی را تجربه کردم .حالا دیگر می دانستم

که حقیقت و ارزو در جان بسیاری از انسانها امکان هم زیستی

مسالمت امیز را ندارند.

بگو چگونه از تو سخن بگویم  وقتی نامت را بر زبان می اورم

اشک از چشمان همیشه بارانی ام جاری می شود.بگو چگونه

عشق واقعی را در تو معنا می کنم وقتی که تو عشق کذایی

را به من هدیه دادی چگونه از مهر ووفایت سخن بگویم که هیچ

خاطره ای از تو جز بی مهری  و بی وفایی برایم به یادگار

نمانده است.بگو چگونه به بازگشت و دیدار مجددمان امیدوار

باشم در حالی که قسم باز نگشتنت امید بازگشت را از من

گرفت............تو مرا با همه ی دلتنگی هایم تنها گذاشتی .

بگو بگو چگونه از عشق سخن بگویم .حالا که احساس تنهایی

و غریبی می کنم و حالا تو باید بگویی اشکال کار در کجاست؟

می دانم جوابی نداری این تنهایی ریشه در خود خواهی تو

دارد.

ایا به خاطر داری که با هم عهد بسته بودیم پرواز یکدیگر را با

شیرین ترین لبخندها مشایعت کنیم؟عهد بسته بودیم اگر شبی

یا روزی رفتیم دلهایمان را نبریم و بگذاریم در این ماتمکده نزد

یکدیگر بماننداما اکنون زندگی تازه ای را اغاز کرده ای و از یاد

برده ای که یک روز یک نفر در نهایت اشتیاق در انتظار بازگشت

تو بود .تورفتی  ورشته ی مهر گسستی اما من هنوز گذشته ی

تلخی را که بر تمام ارزوهای من خط بطلان کشید فراموش

نکرده ام هنوز نتوانسته ام به خودم بقبولانم که سهل انگاری

من و سردی نگاه تو چگونه کاخ رویاهایم را ویران کرد و ساما

نمان را به نابودی کشاند امروز شادی تو را دیدم  وشکست

خود را ناباورانه باور کردم .تو رفتی و کسی را که عاشقانه

دوستت داشت تنها گذاشتی .

حالا دیگر من انسانی از هم فرو پاشیده  که از شوکت و

اقتدار فاصله می گرفت.نیازمند یاری و مساعدت دستگیری

وکمک موجودی دردمند به امید رسیدن وصال اما محال........

ای محبوب سنگدل من ..........من و تو از یک تبار بودیم.از

طایفه ی فراموش شدگان  از قبیله ی سوته دلان من امده

بودم که رسم دل انگیز عاشقی را بر لوح سینه ی تو حک کنم

اما نشد و تو خوب می دانی در ان شوره زار بی عاطفه چه

کاشتی !مرا نخواستی .من و تو دو خط موازی هستیم که

حتی با شکسته شدن من هم به هم نمی رسیم.

ودر اخر کلام اینکه زبانم هیچ گاه بیانگر احساس واقعی درونم

نبود چون وقتی زبان برای بیان عشق لال می شود نگاه گویاتر

از ان به فریاد می ایدحتی ار زبان عشق را از وسط به دو نیم

کنیم تا لال شود نگاه گویاتر و رساتر از ان با فریادهایش ماهیت

ان را اشکار خواهد ساخت.

شبي با ياد تو بدرود خواهم گفت و رفت
خاطراتت را به جوي آب خواهم گفت و رفت
در فرار شعرهايم يک شبي خواهم نشست
آخرين اشعار خود را بر تو خواهم گفت و رفت
با خيالت بر ديار قصه ها رفتم ولي!
قبل رفتن قصه ام را با تو خواهم گفت و رفت
من ندانستم بگويم عاشق چشمان پر مهر توام
يک شبي در خواب تو اين جمله خواهم گفت و رفت
شعله هاي عشق من هر دم زبانه مي کشد
از هجر تو بر دل ديوانه ام خاموش خواهم گفت و رفت

اما هیچ وقت افسوس نخور همیشه خوشحال باش که تو عشقت پاک بوده
همیشه سرافرازی و سربلند که اگه اون نامرد بود تو مرد بودی اگه اون تنهات گذاشت تو پیشش بودی همیشه به این چیزها فکر کن تا از درد درونت کم بشه
به ایندت فکر کن و به موفقیت های بعدیت چون هر شکستی پله ایی می شه برای پیشرفت بعدی